Rosa Gerlach

Ik heb iets meegemaakt waar ik je over wil vertellen. We gaan terug naar Pieterburen. Nee, niet naar de zeehonden. Het verhaal dat ik eigenlijk wilde vertellen gaat over Yvonne.

Toen ik Yvonne voor het eerst zag wist ik vrij zeker dat ik haar al kende. Ik wist alleen even niet waarvan, maar we hadden elkaar al eerder ontmoet, dat kon niet anders. Het was niet zo, maar toch, het voelde zo vertrouwd. Yvonne is gewoon zo iemand bij wie je je meteen op je gemak voelt. Ken je ook zo iemand? Die buurvrouw die er altijd is als je haar nodig hebt, die ene vrouw in die winkel, waar je altijd blij vandaan komt. Die tante met wie je wel kunt bespreken wat met je moeder niet lukt.

Bij Yvonne kun je gewoon helemaal jezelf zijn. Hoef je even niets. Je hoeft nergens aan te voldoen, kunt al je maniertjes, al je zorgen, al je patronen gewoon even naast je neerleggen. Je hoeft alleen maar te zijn. Gewoon, wie je bent. Je voelt gewoon dat alle druk van alledag via je schouders, je armen, je handen, je vingertoppen, zoef, van je afglijdt. Je rilt nog even, schudt de laatste spanning van je af en zucht. 
Hè, hè, thuis. Thuis, echt thuis. Maar dan zonder alles wat thuis op je wacht. Als je in de buurt van Yvonne bent, is alles goed.

Hieronder de link naar het hele bericht en reacties.